آی خدا دلگیرم ازت ...

اتوبوس تاریکی شب را می شکافد . روی صندلی کناری یک زن و شوهر نشسته اند . زن بچه ای در بغل دارد که بی نهایت ساکت است . زن کنار شیشه ی پرده پوش اتوبوس نشسته و نمی توانم ببینم که بچه خواب است یا نه . فقط پاهای بچه را می بینم . انگشت های کوچولو و بی حرکتش را . اتوبوس که می ایستد آنها پیاده نمی شوند . من می شوم . وقتی که بر می گردم بچه در آغوش مرد است . چشم هایش باز است . چشم هایش زیباست . سرش بی موست . روی سرش پانسمان شده . چهره ی مرد و زن ساده و روستایی است . نگرانی در چشم های هر دوشان موج می زند . به مرد می گویم که اگر چیزی لازم دارد بگوید تا برایش بخرم . با لهجه ی غلیظش می گوید که چیزی نمی خواهد . دوباره بیرون می روم و یک بطری آب و دو تا آب میوه و کیک برایشان می خرم و برمی گردم و به آنها می دهم . مرد نمی پذیرد . اصرار می کنم . نمی پذیرد . باز هم اصرار می کنم . می گوید به شرطی قبول می کند که پولش را بگیرم . قبول می کنم . از جیبش یک مشت کاغذ مچاله شده بیرون می کشد که لابه لایش چند تایی اسکناس هم هست . دستش را دراز می کند و می گوید خودت بردار . یک اسکناس کهنه ی دویست تومانی بر می دارم . می گوید بیشتر شده . من می گویم نشده ... بالاخره راضی می شود . کیک و آب میوه می خورند . من می خواهم از بچه شان بپرسم . اما نمی توانم . اتوبوس که راه می افتد مرد خودش سر صحبت را باز می کند . می گوید : توی کله ی نگارم غده در اومده . عملش کردن اما مثل اینکه خوب نشده . داریم می بریمش شهر دوا درمونش کنیم . می پرسم در تهران کسی را دارید ؟ می گوید : خدا رو داریم . لال می شوم . می پرسم چقدر هزینه کرده اید ؟ می گوید : دار و ندارمون رو . واسه شهر اومدن پول نداشتیم . صد هزار تومن نزول کردیم و اومدیم . دستم را به سمت دست های کوچک نگار می برم . طبیعتا باید انگشتم را در دستش بگیرد . اما نمی گیرد .

تا تهران گلو درد داشتم .

دریچه ای رو به هیچ جا

روی سرم انگار یک سوراخ بزرگ هست . مغزم دارد هوا می خورد . دارد خنک می شود . صدای باد در سرم می پیچد . من دارم سعی می کنم با موهایم این سوراخ را بپوشانم . تا کسی نبیند . تا کسی نفهمد . موهایم اما به اندازه ی کافی پرپشت نیستند . یا شاید سوراخ زیادی بزرگ است .

روی سرم انگار یک سوراخ بزرگ هست . درست روی فرق سرم . نمی توانم ابعادش را به خوبی ببینم . هیچ آینه ای نمی تواند جای درستش , و اندازه ی واقعی اش را نشانم بدهد . گاهی انگشتم را در آن فرو می کنم تا عمقش را بسنجم . نوک انگشتم به هیچ چیزی نمی خورد اما .

روی سرم انگار یک سوراخ بزرگ هست . وقتهایی که حمام می کنم , آب با شدت به مغزم می خورد . صدای باران را مغزم بی واسطه ی گوش هایم حس می کند . وقتهایی که زیر آفتاب راه می روم , مغزم گرمش می شود , عرق می کند . آفتاب را مستقیم حس می کند و داغ می شود . شب هایی که قدم می زنم و آسمان مهتابی است , حس می کنم سوراخ بزرگتر می شود . مغزم انگار مهتاب را بیشتر دوست دارد .

روی سرم انگار یک سوراخ بزرگ هست . هر چه می خواهم ببینم , هرچه می خواهم بخوانم , هرچه می خواهم بشنوم , هرچه می خواهم بچشم , هر چه می خواهم لمس کنم , هر چه می خواهم حس کنم ... همه را مستقیم و بی واسطه از این سوراخ به مغزم می رسانم .دیگر به ابزار حس های پنج گانه ام نیازی نیست . احساس ها اینجوری شدیدترند . خیلی شدیدتر . مغزم قدرت تفکیک این همه حس را ندارد اما , اینجوری انگار حس ها را ناب تر درک می کنم .

روی سرم انگار یک سوراخ بزرگ هست . این سوراخ اما انگار یک طرفه است . یعنی فقط چیزهایی از آن وارد می شوند . خروجی ندارد . حرف هایم را هنوز با دهانم می زنم . نوشته هایم را با دستم می نویسم . اشک هنوز از چشم هایم می چکد . لبخند هنوز بر لب هایم می نشیند ...

دور نیست روزی که یک سوراخ دیگر روی پیشانیم پیدا کنم . سوراخی که حرف هایم , نوشته هایم , اشک ها و لبخندهایم , همه از آن بیرون بریزند .

باد

یک به یک آمدند و از جلوی من رد شدند . نگاهشان نکردم . باد موهایم را نوازش می کرد . و گونه هایم را . باد چیزی را در چشمم فرو کرد . نگاهش نکردم . همه جا تاریک بود شاید . باد می آمد . برگی از درخت نارون زیبایم افتاد و من مسیر افتادنش را با یک چشم تعقیب کردم . باد می رقصاندش . می چرخاندش . به برگ حسادت کردم . و به باد . و به آفتاب پشت ابر . و به ابرهای رو به آفتاب . و به آدم هایی که کسی دوستشان دارد .

یک به یک آمدند و جلوی من ایستادند . نگاهشان نکردم . باد موهایم را نوازش می کرد . و پیشانیم را . چشم هایم رو به آسمان بودند . باد را می دیدند . باد سفیدی چشم هایم را نوازش می کرد . همه جا هنوز تاریک بود . برگی دو دستی به شاخه ی نارون زیبایم چسبیده بود . باد زور می زد تا از شاخه جدایش کند . برگ دودستی به زندگی چسبیده بود . شاید هم فریاد می زد . بقیه برگ ها برایش گریه می کردند انگار . خود درخت اما ساکت بود . من غمگین بودم . به برگ حسادت کردم . و به باد . و به آفتاب پشت ابر . و به ابرهای رو به آفتاب . و به کسانی که آدم هایی را دوست دارند .

یک به یک آمدند و به من توجهی نکردند . نگاهشان نکردم . برگی از شاخه جدا شد و جلوی پای من روی زمین افتاد . خم شدم و برش داشتم . بوییدمش . بوسیدمش . برگ هنوز سبز بود . خشک نبود . اما خسته بود . باد می آمد . چیزی در چشمم فرو رفت . باد را ندیدم . حتی صدایش را نشنیدم . باد می آمد هنوز ...