من و جنگل و گلوله و زندگی

چند لحظه فقط چشمهایت را ببند . محکم . سعی کن تقلب نکنی . چون من می فهمم . محکم ببند چشمهایت را و به هر چه می گویم خوب گوش کن . خب ؟ سعی کن اینهایی را که می گویم تصور کنی . چشمهایت بسته باشد . فقط تصور کن ...

یک جنگل , پر از درخت , درختهای انبوه , به قدری انبوه که نور خورشید به زحمت به زمین می رسد , یا اصلا نمی رسد . زمین خیس است و صدای دارکوب می آید . خودت را تصور کن که تنهایی . وسط این جنگل . داری قدم می زنی . شاید داری به چیزی فکر می کنی . شعری را شاید زیر لب زمزمه می کنی . قدم می زنی . گیج و سرگردانی . شاید هم گم شده باشی . یا شاید کسی تو را آنجا رها کرده باشد . یا شاید خودت , خودت را آنجا رها کرده ای . گیجی و سردرگم . طوری که نمی دانی چه وقتی از روز است . دلت می خواهد کسی را در این جنگل پیدا کنی . شاید از تنهایی ترسیدی . یا از تنهایی خسته شده ای . کسی نیست ولی . تو هم نمی دانی که باید به کدام سمت بروی . جهتها را گم کرده ای . شرق , غرب , جنوب , شمال ... داری تصور می کنی هنوز ؟ حالا تصور کن که یکباره صدای شلیک یک گلوله را می شنوی . حتما خوشحال می شوی . حتما سعی می کنی جهت صدا را تشخیص بدهی و به سمتش بروی . حتما گوش هایت را تیز می کنی تا اگر دوباره صدای شلیک را شنیدی , بتوانی جهتش را با دقت بیشتری حدس بزنی . با خوشحالی چند دقیقه ای این سو و آن سو می دوی . یک جهت را که احتمال می دهی صدا را از آنجا شنیده ای انتخاب می کنی و به همان سمت می دوی . به خودت لعنت می فرستی که چرا حواست جمع نبوده و نتوانسته ای جهت صدا را بفهمی . با خودت می گویی که اگر یک شلیک دیگر بکند پیدایش می کنی . هنوز خبری از شلیک دیگری نیست . اما تو امیدواری . و همچنان دلت می خواهد صدای تیر بشنوی .

حقیقت تلخی است . اما در این وضعیت , کارت به جایی می رسد که کم کم دیگر فقط به صدای شلیک فکر می کنی . فقط به « صدای » آن . نه به هیچ چیز دیگری . نه به صدای نوک زدنهای دارکوب به تنه ی درختها . نه به سبزی برگها . فقط به صدای تیر ...

و هیچ شلیک لعنتی دیگری در کار نخواهد بود . تو تا ابد , یا حداقل تا لحظه ی مرگ , در این امید خواهی ماند که صدای شلیک گلوله ای را بشنوی . یا بهتر است بگویم در این « حسرت » . در این حسرت خواهی ماند تا ابد و این , همه ی ذهنت را درگیر می کند . همه ی ذهن معیوبت را پر می کند . آلوده می کند . تو الان دیگر حتی چیزی نداری که به آن فکر کنی ...

حالا می توانی چشمهایت را باز کنی . صدای شلیک را شنیدی ؟

من به قاب آینه می خندم ...

عکس سوفیا لورن رو هنوز از رو دسکتاپ بر نداشتم . همون عکس سیاه و سفید که سوفیا لورن احتمالا توی بالکن خونه یا یه جای بلند دیگه ای نشسته , پشتش به دوربینه , اما سرش رو به طرف دوربین چرخونده , لباسش شبیه لباس یونانیا یا شایدم رومیاس , پشتش کاملا بازه و بندش از یه طرف شونش آویزونه . سفیده . دهنش نیمه بازه و تو چشماش یه برق خاصی هست . برقی که من نمی تونم مفهومش رو بفهمم . چرا اون بالا نشسته . چرا پشتش به دوربینه اما سرش رو برگردونده و به دوربین نگاه می کنه ؟

هنوزم دارم همون آهنگا رو گوش می کنم . همونایی که قبلا گوش می دادم . هیچ آهنگ جدیدی ندارم . نمی خوامم داشته باشم حتی . هنوزم صبح ها شهیار گوش می کنم . ظهرها پینک . عصرها فرهاد . شب ها ... باد ... اگرم باد نیاد به سکوت گوش می دم . اگرم سکوت نباشه به سر و صدا گوش می دم . هنوزم عادتای قدیمی رو ترک نکردم .

روزنامه می خونم . شبی حداقل یه ساعت . کتاب می خونم . شبی حداقل یه ساعت . چرندیات می نویسم . شبی حداقل دو ساعت . فیلم می بینم . هفته ای حداقل سه چهار تا . درس که دیگه نمی خونم . شبا که میام خونه بوی بنزن و زایلن و استون و آزمایشگاه می دم . آشپزی می کنم . گاهی . سینما نمی رم . مدت هاست . سه چهار سالی هست که سلمونی نرفتم . مامانم موهام رو کوتاه می کنه هنوز . فوتبال بازی می کنم . هفته ای یه بار . ناهارای بیرون رو هنوز دوست ندارم . چایی های تو لیوان یه بار مصرف حالم رو بد می کنه . از قاشق چنگال پلاستیکی بیزارم هنوز . هنوزم همون شکلیم . همون شکلی راه میرم . همون شکلی زنده ام .

اینجا دیوارا خیلی به هم نزدیکن . اتاق من کوچیکه . تخت من کوچیکه . فقط پنجره ی اتاقم بزرگه . هنوزم اتاقم همون جاست . این همه زمین دور خودش و دور خورشید و دور کهکشان و دور دنیا چرخیده , اما هنوزم اتاق من سر جای خودشه . دیواراش خیلی به هم نزدیکن . پرده ی اتاقم دلم رو زده دیگه . از آب دادن به پیچک کنج دیوار خسته نشدم هنوز . اسباب بازیام بالای کمده هنوز . خودم رو هنوز تو همون آیینه ی قدیمی نگاه می کنم . تصویر من تکراری شده ...

.... 

من هنوز که هنوزه همون دیوونه ی سابقم , عوض نشدم ... اصلا .